گوش دادن(90/12/6)

حقیقت آن است که در نظام تعلیم و تربیت و بلکه در فرهنگ و زندگی ما، گوش دادن و تربیت آن نادیده گرفته شده است، زیرا آن را امری طبیعی و غیر قابل آموزش فرض کرده اند. گوش دادن، ابزار یادگیری و یک اصل مهم در یادگیری و بخش جدایی ناپذیر برنامه ی آموزش و مهارت زبانی است. تقویت گفتار مستلزم گوش دادن است، همان طور که نوشتن کلمه ها به طور صحیح، لازمه ی تلفظ صحیح است. به همان اندازه که درک  خوانده ها مهم است، درک شنیده ها نیز اهمیت دارد. از طرف دیگر، گوش دادن یک منبع مهم کسب اطلاعات است و گوش دادن بیش از 50 درصد از وقت کلاس، یعنی نیمی از فرصت های آموزشی را در بر می گیرد. برای گوش دادن چهار مرحله ی متوالی بر شمرده اند: 1- شنیدن که غیر ارادی و شامل احساس آواهای زبانی و تمیز دادن آنهاست. 2- دقت و تمرکز حواس 3-دریافت 4- پردازش معنایی پیام گوش دادن انواعی نیز دارد: 1- گوش دادن حاشیه ای مثل گوش دادن به موسیقی حین خواندن روزنامه 2- گوش دادن بادقت، مثل گوش دادن به سخنان معلم در کلاس 3- گوش دادن فعال که در آن شنونده در تعامل با گوینده است.   4- گوش دادن انتقادی که در آن ضمن گوش دادن به تجزیه و تحلیل شنیده ها نیز می پردازیم. توجه به هر یک از مراحل و انواع گوش دادن، به شنونده یاری می دهد که این مهارت را تقویت کند. در مقابل، بی توجهی به هر یک از این مراحل، موجب ناتوانی در گوش دادن و در نتیجه، باعث شکست تحصیلی و مانع از رشد مهارت های زبانی دیگر و جلوگیری از رشد اجتماعی و علمی می شود. در این مقدمه، از تقسیمات مراحل و انواع گوش دادن، نظرات صاحب نظران، هدف گذاری، عوامل موثر بر گوش دادن،ارتباط آن با سایر مهارت ها و مسائلی از این دست صرف نظر  می کنیم و خوانندگان را به منابع پایانی ارجاع می دهیم.